این چند روز بی صبرانه منتظر دوشنبه بودم، همونی که تو پست قبلی نوشته بودم منتظرشم. 

ساعت ۱۱:۴۵ دقیقه رفتم میدون قلم (داخل دانشگاه) دیدار یه دوست مهربون برای اولین بار درحالی که یک سالی میشد میشناختیش اما تا الان ندیده بودیش واقعاً هیجان انگیز و جذاب بود.

هرکسی رد میشد بهش نگاه میکردم و میگفتم شاید این دوست جونم باشه که یهو موبایلم زنگ زد و دوست جون بود،اولین لحظه دیدار واقعاً لحظه قشنگی بود.

بعدش با دوست جون و حمیده جون (دوستِ دوست جون) رفتیم کافی شاپ " بسکین رابینز" (یه کافی شاپ داخل دانشگاه) و یه جشن کوچولو دخترونه گرفتیم و یه بستنی خوشمزه خوردیم و دوست جون بهمون یه هدیه ناز داد. مرسی دوست جون مهربون و خوبم

اینم عکس های امروز:

بستنی های خوشمزه

بستنی ها و هدیه ها

هدیه ناز دوست جون

پی نوشت ها:

۱. برای دوست جون نازم: یک سال پیش که باهم دوست شدیم هیچ وقت فکر نمی کردم یه روز ببینمیت و حالا امروز بعد یک سال بعد از اولین میتینگ وبلاگیمون خیلی خوشحالم که دوست خوبی مثل تو دارم و به خاطره داشتن دوست مهربونی مثل تو خداروشکر میکنم. امیدوارم تا آخر عمر بتونم دوست خوبی برات باشم.

 خیلی خیلی خوبی و فراتر از تصورات من بودی. رانندگیت هم فوق العاده بود.

۲. امروز جایه خیلی از دوست جون ها مخصوصاً الی و محیا جونم خالی بود. محیای نازم تمام مدت به یادت بودم انشاالله یه روز که اومدم شهرشما یه میتینگ هم اونجا برگزار میکنیم.

روز دختر رو به همه دخترهای خوب دنیا مخصوصا دوست های ناز خودم تبریک میگم به امید موفقیت تمام دختران دنیا.

و برای اولین بار خوردن غذای سلف دانشگاه رو امتحان کردم. با چیزهایی که از دیگران شنیده بودم انتظار داشتم با بدترین غذای دنیا مواجه بشم اما اونقدرهام بد نبود و تا حدی قابل تحمل بود.

الانم بی صبرانه در انتظار شنبه و برگزاری اولین جلسه کلاسم "فیزیک ۱" هستم. امیدوارم این یکی برگزار بشه.

یه حسی دارم مثل بچه هایی که برای اولین بار میرن مدرسه

این عروسک ناز که ملاحظه می کنید هدیه خاله جونم به من به مناسبت قبولیم تویه دانشگاه هستش.

و این هم مراحل بیرون اومدن پسر کوچولویه ناز ما از کادو هست و در آخر (عکس شماره ۵) هم یه عکس از عشق من .

خاله جونم مرسی خیلی خیلی دوست دارم

9 مرداد ساعت 7:۳۰ بعداظهر با حدود نیم ساعتی تاخیر سوار قطار شدیم و حدود ساعت ۱۰:۳۰ صبح ۱۰ مرداد بود که رسیدیم مشهد. بعد از چند ساعت استراحت بعداظهر بود که رفتیم حرم. .با توجه به  تجربه هایی از ممنوعیتهای عجیب و غریب ورود به حرم داشتم چه قیافه ای برای خودم درست کرده بودم وقتی به قیافه خودم فکر میکنم خنده ام میگیره. علاوه بر اون سر و وضع یک عدد ماسک بزرگ هم برای جلوگیری از آنفولانزای خوکی زده بودم.

با وجود حساسیت هایی که به افراد دیگه مخصوصاً عربها و پاکستانی و هندی هایی که اونجا بودن داشتم فاصله ام با ضریح هیچ وقت کمتر از ۲ متر نشد البته به جز روز آخر . سعی کردم تا جایی که امکان داره به هیچی دست نزنم اولاً که هم از این می ترسیدم همه جا آلوده باشه ثانیاً من به خاطره در و دیوار نرفته بودم به خاطره وجود عظیم تری رفته بودم که قابل قیاس با اون در و دیوار نبود.

روز اول فقط رفتیم حرم و روز دوم بود که سرچیدن تویه شاپینگ سنترها رو شروع کردیم روز دوم از صبح تا ساعت ۷ شب الماس شرق بودیم، روز سوم بازار جنت و پروما و روز چهارم زیست خاور و شبش هم که رفتیم کوهستان پارک شادی و روز پنجم هم که برگشتیم.

روز اول از حیاط حرم یه پست برای وبلاگی گذاشتم ثبت شد اما تویه وبلاگی نشون داده نشد.

اونجا به یاد همه بودم برای همتون دعا کردم و یه نماز هم برای همتون خوندم.

بلاگفا رو باز می کنم و وارد صفحه مدیریت وبلاگم میشم یه نگاه به نظرات تایید نشده می اندازم می بینم یک کامنت جدید دارم، روی نظرات تایید نشده کلیک می کنم یهو چیزی رو می بینم که انگار برق منو می گیره  با صدای بلند جیغ میزنم: الهه (خواهر جونم)

تازه متوجه شدم بله خواهر جون ما هم به جرگه وبلاگ نویس ها پیوستن و ما بی خبر بودیم. این کارش تلافی کار خودم بود که چند وقت پیش تویه سایتی که خواهر جون حتی فکرش رو نمی کرد عضو شده بودم و حالا خواهر جون داشته باش من باز هم تلافی خواهم کرد.

خواهر جونم ورودت به دنیای وبلاگ نویس ها رو تبریک میگم.

همیشه روز سیزده بدر یکی از خاطره انگیزترین روزها برای من بوده چه اون زمانی که مجبور بودیم به خاطره آماده باش بودن بابایی تویه خونه بمونیم و چه حالا که میتونیم از این لحظات زیبایه این روز در خارج از خونه لذت ببریم.

امسال هم تویه حیاط خونمون چادر زدیم و بعد از خوردن ناهار تویه چادر حدود ساعت ۳ رفتیم باغ های اطراف قزوین و بعد از حدود ۳.۵ ساعت بازی و تفریح به سمت کانال آب رفتیم تا مراسم اصلی سیزده بدر یعنی انداختن سبزه داخل آب رو اجرا کنیم. متاسفانه به دلیل کمبود بارش بارون در چند وقت اخیر تویه قزوین به جز کانال که اون هم مقدار کمی آب داشت، نمی شد آب دیگه ای پیدا کرد.

ادامه عکس ها در ادامه مطلب

از امروز هم چهارمین دوره از مسابقات سالانه بین المللی ربوکاپ آزاد ایران در دانشگاه آزاد شروع به کار کرده و تا تاریخ  17 فروردین ماه 1388 هم به کار خودش ادامه میده.

ما هم امروز یه سری به محل برگزاری این مسابقات زدیم و از نزدیک شاهد برگزاری چند مسابقه بودیم.

این عکس مربوط هست به مسابقه فوتبال ربات های انسان نما بین تیم ایران و آلمان

ادامه عکس ها در ادامه مطلب

سعی کنید حتماً یه سر به محل برگزاری این مسابقات بزنید و اگر نتونستید به صورت آنلاین در زمان برگزاری مسابقات می تونید از طریق این سایت مسابقات رو ببینید.

برای کسب اطلاعات بیشتر به این سایت http://www.iranopen2009.ir/ مراجعه کنید.

نمایشگاه بدی نبود اما محل موسیقی محلی که به طور زنده برگزار میشد خیلی کوچیک بود و ما نتونستیم وارد اونجا بشیم. و این هم چندتا عکس از این نمایشگاه: 

http://irapic.com/uploads/1238279393.jpg

 

بعد از بازدید از نمایشگاه هم رفتیم خونه سردار مفخم یکی از سرداران قاجاری. خونه اش نرسیده به خیابون سپه روبروی هلال احمر بود. تاریخ بازدید از ۱ تا ۵ فروردین بود تا ساعت ۸ شب و متاسفانه ما روز ۶ فروردین ساعت ۹ شب برای بازدید رفتیم اما خوب کلی عکس گرفتیم که فقط ۲ تا از عکس ها رو اینجا میذارم.

http://irapic.com/uploads/1238358115.jpg

واقعاً جایه تاسفه که تویه شهری زندگی میکنیم که از لحاظ دارا بودن آثار تاریخی اولین شهر در ایرانه و حتی از اصفهان آثار باستانی بیشتری داره اما تا الان نشده بریم از بناهایی که نماد فرهنگمون هست دیدن کنیم. ازتون میخوام قبل از اینکه کیلومترها حرکت کنید و بروید یه گوشه ناشناخته از ایران، فقط چند روز رو به دیدن آثار باستانی شهر خودتون اختصاص بدهید.

سلام دوست جونا. در راستای نزدیک شدن به عید و موندن کمتر از ۱۵ روز به عید و آغاز بهار دیروز بهترین فرصت بود برای پختن شیرینی های عید. که ما هم از این فرصت استفاده بهینه رو کردیم و کلی شیرینی پختیم. این هم از عکس هاش:

نمایی از شیرینی های در انتظار رفتن در فر

این هم از شیرینی های آماده و خوشمزه.

پ.ن: امروز با مامانی و بابایی رفتیم نمایشگاه بهاره. بهتون پیشنهاد میکنم اگه تا الان نرفتین بعد از این هم نروید اونقدر که اجناس بیخود گذاشتن تویه این نمایشگاه. ما که اصلاْ سالن های مربوط به پوشاک و کفش رو نرفتیم. از بیرون که نگاه می کردی اجناس گویای کیفیت بودند. 

این پستی که می بینید یه پست ویژه دیگه است مخصوص خواهرجونم.

امروز جواب کارشناسی ارشد بدون کنکور دانشگاه آزاد خواهر جونم اومد. و خواهر جونم قبول شد. رشته مهندسي فناوري اطلاعات - شبكه هاي كامپيوتری

خواهری تبریک میگم. البته فقط یه تبریک مجازی!

یاد چند شب پیش افتادم که خواهری امتحان کنکور ارشد سراسری داشت، چقدر بهمون خوش گذشت. تا ساعت 3 شب بیدار بودیم مثلاً خواهری داشت درس میخوند و من داشتم وبلاگ گردی میکردم. اما چه درس خوندنی هدفون تویه گوشش بود داشت آهنگ های مورد علاقه اش رو گوش میکرد. ( البته یه آهنگ جدید با یه خواننده ناشناس که بعداً فهمیدیم اسمش نیما علامه بود و یه آهنگ از آرتین).

یه اتفاق جالب اون شب برامون افتاد. من داشتم تویه Temporary Internet Files دنبال یه آهنگ میگشتم اما از اون جایی که هدفون تو گوش خواهری بود و خواهری سرش تو کتاب ها و جزوه هاش بود و صفحه مانیتور رو نمی دید من مجبور بودم به هر آهنگی که برخورد میکنم از خواهری بپرسم این همون آهنگ مورد نظر یا نه تا اینکه بعد از کلی تلاش یه فایل صوتی پیدا کردم و کلی خوشحال شدم که آهنگ مورد نظر رو پیدا کردم بعد از کلیک کردنم رو آهنگ با خودم گفتم الان خواهری تشویقم میکنه میگه آفرین که آهنگ رو پیدا کردی اما یه دفعه دیدم خواهری سرش رو از رویه کتاب بلند کرد و با تعجب به من نگاه کرد و گفت این دیگه چه آهنگیه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نگو این آهنگ آقا خرگوشه است

به خواهری گفتم عیبی نداره فردا که رفتی سر کنکور عوض جواب دادن به تست ها آهنگ آقا خرگوشه رو مینویسی!!!!! بعداً خواهری گفت تا ساعت 4 صبح آهنگ آقا خرگوشه مثل پتک تو سرش کوبیده میشد و  نمی ذاشته بخوابه. 

این خاطره رو به تقاضایه خواهری نوشتم. که 2 سال بعد که فوق لیسانسش رو گرفت و دوباره اومد این پست رو دید یادش بیفته که چه خاطره هایی با این کنکور و آهنگ مورد علاقه اش ( آقا خرگوشه) داشته.

عکس هایی که می بینید متعلق هستن به حرم مطهر امامزاده اسماعیل (ع) یکی از نوادگان امام جعفر صادق (ع).

ما امسال روز عاشورا رو کنار حرم مطهر این امامزاده گذروندیم. من امروز آدم های عجیب زیادی تو حرم دیدم. مادر و دختر کر و لالی رو دیدم که با زبون اشاره داشتن با یه خانم که اون هم کر و لال بود صحبت میکردن. من و مادرجونم محو نحوه صحبت کردنشون شده بودیم. زبون خیلی سختی بود با این همه دقتی که کردم فقط تونستم خیلی کم از صحبت هاشون رو متوجه بشم.

چیز عجیب دیگه ای هم که دیدم یه خانمی بود که نمی دونم دیوونه بود یا واقعاْ مشکل مالی داشت. و اومده بود و کنار ضریح خوابیده بود. وقتی هم کسی از خواب بیدارش میکرد و بهش میگفت این جا جایه خوابیدن نیست بلند میشد و میگفت پول ندارم ۴ تا دختر یتیم دارم و به یه گوشه خیره میشد.

حالا نمیدونم راست میگفت یا دروغ. احتمالاْ یکی از این متکدی ها بود که این هم یکی از شیوه های اخاذیش بود. به هر حال اگر راست هم میگفت باید خودش رو به یکی ازموسسات خیریه معرفی میکرد نه این که بیاد وسط مردم اظهار فقر و بدبختی بکنه.

این هم عکس همون خانم مثلاً فقیر

مسئله دیگه ای هم وجود داره که هر سال روز عاشورا باعث ناراحتیم میشه و نمی دونم این مسئله فقط تویه شهر ما وجود داره یا جاهایه دیگه هم این طوری هستن. اگه شما عزاداری روز عاشورای قزوین رو دیده باشین حتماً این به مسئله پی بردین که این عزاداری به هر چیزی شباهت داره جز عزاداری برای امام حسین.

آدم هایی که تویه خیابون جمع میشن یه سری هاشون که کاملاً از رویه ظاهرشون مشخصه برای چی اومدن، این آدم ها همون هایی هستن که خیابون اون هم روز عاشورا با سالن فشن اشتباه گرفتن.

اکثریت بقیه افراد هم فقط برای تماشای اینجور آدم ها اومدن. اینجوریه که فقط عده کمی هستن که واقعاً هدفشون عزاداری برای امام حسین بوده. به هر حال خوشبختانه من امسال اصلاً وقتم رو تویه خیابون و بین افراد به ظاهر عزادار تلف نکردم.

اگه شما تویه این چند وقت به مجالس عزاداری رفته باشید و پایه صحبت سخنران های مختلف نشسته باشین شاید به نتایجی که من بهش رسیدم، رسیده باشید. تا الان توجه کردین هیچکدوم از سخنران ها نمیان از اول صحبتشون رو با بیان فلسفه قیام امام حسین شروع کنن. فقط تنها چیزی که میگن از تشنگی ایشون هستش.

برای آدمی به بزرگی امام حسین تشنگی بزرگترین مشکلش نبود، چرا واقعاً سخنرانهای ما انقدر محدود سخنرانی میکنن؟؟

نمیدونم سخنرانی های محدود واقعاً مشکلی در سخنرانی ها هستش و یا سخنران ها شنونده هاشون رو آدم هایی با هوش پایین فرض کردن. به هر حال تا الان نشده تویه اینجور جاها شرکت کنم و به مسئله غیر واقعی و یا غیر عقلانی برخورد نکنم.

نمی خواستم وبلاگی رو تا ۲۸ دی یعنی تا پایان امتحاناتم آپ کنم اما خوب با اینکه خیلی خسته بودم تصمیم گرفتم آپش کنم. به هر حال اگه نوشته هام ایرادی داشت به بزرگی خودتون ببخشید و بذارید به حساب خستگیم.

درست ۱۸ سال پیش بود. ۳۰ آذر ۱۳۶۹، آخرین روز پاییز، یه روز جمعه ساعت ۸ و ۱۰ دقیقه صبح که من وارد این دنیا شدم. مامان جونم میگه همون لحظه ای که دنیا اومدم برف شروع به باریدن کرد. یعنی میشه گفت خدا همه ی چیزای زیبایه دنیا رو تویه یه لحظه اونم برای به دنیا اومدن من جمع کرده.

 خدایا به خاطر همه ی چیزایه خوب و زیبایی که تا الان بهم دادی ازت ممنونم.

و حالا

.

.

.

.

این هم جشن تولد اینترنتی من که به مناسبت هجدهمین سالگرد تولدم برگزار شده.

......

 چون تعداد مهمون ها مشخص نبود کنار شکلک هایی که منتظر خوردن کیک هستن سه تا نقطه گذاشتم.

و این هم قشنگ ترین قسمت یعنی کلیپی از عکس های خودم زمانی که کوچولو بودم.

اینم از هدیه های دوستای گلم 

از همه دوستانی که لطف کردن و تشریف آوردن خیلی خیلی ممنونم. ببخشید اگه این پست زیادی دخترونه شد

چون فردا فرصت نداشتم بیام آپ کنم امروز این کار رو کردم.

از آقا اردشیر که لطف کردن و پیشاپیش تولدم رو تبریک گفتن فوق العاده ممنونم.

این هم از کارت تبریک الکترونیکی و پیام تبریکی که خواهر جون گلم برام فرستاده

خواهر گلم تولدت مبارک:**************************************** بووووووووووووووووووووووووووسسسسسسسسسسسسسس

یه موضوع جالب این پست صدمین پست از وبلاگ من بود.

تشکر ویژه:

از همه دوستان گلم که لطف کردند و تولدم رو تبریک گفتن بی نهایت ممنونم.

امیدوارم بتونم این همه مهربونی هاتون رو جبران کنم.

امروز تو شهر ما به مناسبت روز ورزش یه پیاده روی خانوادگی برگزار شد. که به صورت مستقیم از شبکه ۳ برنامه صبح و نشاط پخش شد. این پیاده روی کلی جایزه هم داشت که اسامی برنده ها روز ۵ آبان در هفته نامه تابان منتشر میشه. جمعیت به قدری زیاد بود که باز هم قزوین به عنوان شهر اول پیاده روی خانوادگی جهان انتخاب شد.

خوب حالا میریم سر بحث همیشگی.

اگه گفتین چه بحثی؟؟؟؟ بله درسته.صحبت در رابطه با مشکلات این پیاده روی و انتقادهای من و چندتا عکس .

عکسی که مشاهده میکنید مربوط هست به جمعیت انبوهی که منتظر عبور از پل جلوی دانشگاه آزاد هستن. لازم به ذکر هستش که موقعی که مردم داشتن مسیر پیاده روی به سمت محل قرعه کشی رو طی میکردن و ناگزیر به عبور از روی این پل بودن هیچ یک از مسئولین نسبت به ظرفیت مجاز این پل به مردم هیچ هشداری نداد این طوری شد که جمعیت بیش از ظرفیت مجاز بالای پل بودند و اما خدا رحم کرد و هیچ اتفاقی نیفتاد فقط بالای پل از شدت تکون های زیاد اون سرگیجه میگرفتی. اما در مسیر بازگشت مسئولین لطف کردن و هشدارهای لازم در رابطه با ظرفیت مجاز رو به مردم دادند.

کسانی هم که به هر دلیل قصد عبور از روی پل رو نداشتن با این وضعیت باید از لابه لای اتومبیل های اتوبان عبور میکرند و به سمت محل قرعه کشی میرفتند.

این عکس هم نمایی از دانشگاه آزاد قزوین هستش و ترافیک مقابل اون.

این هم یکی دیگه از سختی های راه!!!!!

این هم نمایی از افراد بی فرهنگ. حسرت به دل موندیم یک بار هم که شده وقتی همایش هایی مثل این پیاده روی خانوادگی برگزار میشه اثری از افراد بی فرهنگ نباشه. فکر میکنم اگر یک مقدار حضور پلیس چشمگیرتر بود کمتر شاهد انجام کارهایی توسط افراد بی فرهنگ بودیم.

 بعداْ نوشت:الان تویه یه وبلاگی دیدم که طول مسیر پیاده روی بیشتر از ۸ کیلومتر بوده. باورم نمیشه تونسته باشم این همه پیاده روی کنم. فکر میکنم به همین دلیل باشه که الان انقدر خسته ام.

برای دیدن این پست به پسورد نیاز دارین